Vanmorgen heb ik een kikkerbeest door mijn grasmaaier gemaald. Het duurde even voor ik doorhad dat daar een amfibie voor mijn zelftrekker lag te liggen en toen ik het doorhad, was het te laat. Hij lag met zijn pootjes omhoog, buikje bloot (zwart–rood met gele vlekjes, dat zag ik nog net). Ik troostte mij met het idee dat het beestje dood was, want waarom zou-ie anders met de pootjes omhoog en het buikje bloot gaan liggen?
Ik heb het even voor u opgezocht, beste lezer. Het was geen kikker, maar een geelbuikvuurpad, bombina variegata. En volgens mijn boekje gaan die inderdaad op hun rug liggen als ze een dreiging voelen aankomen. Dom, natuurlijk, personlijk zou ik mij zo snel mogelijk uit de voeten maken als daar een grasmaaier komt aanrollen. Maar ik ben dan ook geen geelbuikvuurpad.
Omdat mijn grasmaaier zo’n hels kabaal maakt, heb ik niets gehoord dat op verbrijzelde botjes en verscheurd paddenvlees wees en onder ons gezegd, het interesseert mij eigenlijk geen snor.
Uit een vorig stukje hebt u, beste lezer, ongetwijfeld onthouden dat ik geen blijf weet met kikkerlijkjes (en dus evenmin met paddenlijkjes). Ik heb de restanten van deze geelbuikvuurpad dus maar begraven tussen twee lagen versgemaaid gras in onze gft-bak.
Morgenochtend wordt die bak opgehaald. Intussen zijn wij schampavie naar onze vakantiebestemming.
Ik hoop dat de Grote Paddengod het mij kan vergeven.
bombina variegata
Opgeslagen onder Zonder categorie
